<p>زمینه: مدیریت به معنای انجام دادن کارها به&zwnj;وسیله دیگران است. مدیریت منابع انسانی یعنی اداره کردن نیروهای انسانی سازمانی و غیرسازمانی برای افزایش عملکرد شغلی و بهبود وضع تصمیم&zwnj;گیری&zwnj;ها و همچنین افزایش بهره&zwnj;وری. هدف: هدف اصلی پژوهش تبیین رابطه سرمایه اجتماعی و مدیریت منابع انسانی در بازه زمانی 1390 الی 1404 است. روش تحقیق: روش تحقیق از نوع فراتحلیل کمی (cma2)؛ ابزار آن پرسشنامه معکوس؛ جامعه آماری پژوهش؛ 32 تحقیق پیمایشی (علمی &ndash;پژوهشی) که 21موردپژوهش با رعایت روایی، اعتبار و کیفیت پژوهش؛ وجود ضریب همبستگی، حجم نمونه و سطح معنی&zwnj;داری هر پژوهش انتخاب شدند. روش نمونه&zwnj;گیری از نوع غیراحتمالی-تعمدی؛ واحد تحلیل مقالات پژوهشی بوده است. یافته های تحقیق: یافته های تحقیق نشان می&zwnj;دهد سرمایه اجتماعی در تمامی پژوهش منتشرشده از سال 1390 الی 1404 تأثیر مستقیم و معنی&zwnj;داری بر مدیریت منابع انسانی داشته است. سرمایه اجتماعی به&zwnj;طورکلی توانسته 0.54 صدم از تغییرات مدیریت منابع انسانی را تبیین و پیش&zwnj;بینی نماید. بعد ساختاری سرمایه اجتماعی با مقدار ضریب 324/0، بعد شناختی سرمایه اجتماعی با مقدار ضریب 310/0، بعد هنجاری سرمایه اجتماعی با مقدار ضریب 256/0، و بعد ارتباطی سرمایه اجتماعی با مقدار ضریب 148/0 اثری معنی&zwnj;دار بر مدیریت منابع انسانی داشته است. نتیجه گیری: با افزایش سرمایه اجتماعی، منابع انسانی با کمک منابع شبکه پایدار، روابط و شناخت متقابل اعضای سازمان، نیروی انسانی و مجموعه های&zwnj;سازمانی بهتر مدیریت می شود.</p>

<p>این پژوهش به بررسی تأثیر راهبرد تأمین مالی سرمایه در گردش (WCF) بر عملکرد مالی شرکت&zwnj;های موجود در بازار سرمایه تهران می&zwnj;پردازد و در این راستا نقش تعدیلی متغیرهای کلان اقتصادی شامل تولید ناخالص داخلی (GDP)، نرخ تورم و نرخ بهره را نیز تحلیل می&zwnj;کند. بدین منظور، داده&zwnj;های پانلی شرکت&zwnj;ها طی دوره ۱۳۹۴ تا ۱۴۰۳ گردآوری و با بهره&zwnj;گیری از روش گشتاورهای تعمیم&zwnj;یافته (GMM) مورد تجزیه&zwnj;وتحلیل قرار گرفت. همچنین، برای شناسایی الگوهای غیرخطی و تعیین سطح بهینه تأمین مالی سرمایه در گردش، از رگرسیون اسپلاین استفاده شد. نتایج به&zwnj;دست&zwnj;آمده نشان می&zwnj;دهد که بهبود تأمین مالی سرمایه در گردش به&zwnj;طور کلی اثر مثبت و معناداری بر عملکرد مالی دارد؛ با این حال، این اثر در سطوح بالاتر سرمایه در گردش کاهش یافته و در نهایت منفی می&zwnj;شود. این امر حکایت از وجود رابطه&zwnj;ای غیرخطی و به شکل U معکوس میان تأمین مالی سرمایه در گردش و عملکرد مالی دارد. افزون بر این، یافته&zwnj;ها نشان می&zwnj;دهد که کارایی این تأمین مالی در شرایط رشد پایین اقتصادی و تورم پایین بیشتر است، در حالی که در دوره&zwnj;های رشد اقتصادی بالا، تورم شدید یا نرخ بهره زیاد، اثر آن تضعیف می&zwnj;شود. همچنین، اثر تعاملی همزمان GDP و تورم در مدل خطی معنادار تشخیص داده نشد. بر این اساس، نتایج پژوهش بر ضرورت بهینه&zwnj;سازی ساختار سرمایه در گردش برای ارتقای عملکرد مالی شرکت&zwnj;ها تأکید دارد و نشان می&zwnj;دهد مدیران مالی باید راهبردهای تأمین مالی خود را با درنظرگرفتن وضعیت کلان اقتصادی تنظیم کنند. در مجموع، این تحقیق با ارائه شواهد تجربی از اقتصاد ایران، اهمیت بررسی اثرات غیرخطی و وابسته به شرایط را در تحلیل روابط مالی برجسته کرده و می&zwnj;تواند مبنایی برای سیاست&zwnj;گذاری در حوزه مدیریت نقدینگی و سرمایه در گردش قرار گیرد.</p>

<p>توسعه اقتصادی هدف اصلی اکثریت کشورها در راستای افزایش رفاه و توانایی های اجتماعی- اقتصادی و یکی ازمهم ترین وظایف سیاست گذاران است. بیمه به عنوان یک ابزار مهم در مدیریت ریسک می&zwnj;تواند به کاهش ریسک&zwnj;های مالی، افزایش سرمایه&zwnj;گذاری، کاهش فقر و نابرابری و تسهیل تجارت بین&zwnj;المللی کمک نماید. این عوامل به طور مستقیم به توسعه اقتصادی کشورها، افزایش کیفیت زندگی مردم، تعادل اقتصادی و کاهش فقر کمک می&zwnj;کنند. ضریب نفوذ بیمه یکی از مهم ترین شاخص های مورد استفاده برای ارزیابی صنعت بیمه یک کشور بوده و این ضریب معیاری برای مقایسه عملکرد صنعت بیمه در بین کشورهای توسعه یافته و درحال توسعه است اما متاسفانه این ضریب در ایران پایین می باشد. لذا پژوهش حاضر با هدف بررسی عوامل موثر بر این متغیر در سال 1404 با داده های 10 ساله اخیر انجام شد. پژوهش از لحاظ هدف کاربردی و از نظر روش اجرا از نوع همبستگی می باشد. پژوهش با فرض قرار دادن تورم، تولید ناخالص داخلی و نرخ ارز به عنوان عوامل اقتصادی موثر بر این متغیر به این نتیجه رسید که هر سه عامل بر این ضریب موثر هستند. لذا برای اینکه بیمه بتواند به طور موثر به توسعه اقتصادی کمک کند و بر ارتقای تولید و رفع تورم موثر باشد، باید نظام بیمه&zwnj;ای کارآمدی وجود داشته باشد. این امر مستلزم وجود قوانین و مقررات مناسب، نظارت موثر و همکاری بین نهادهای مختلف است.</p>

<p>سندبادنامه از جمله آثار مهم ادبیات تعلیمی فارسی است که در قالب حکایت&zwnj;های تمثیلی به بیان تجربه&zwnj;های انسانی و آموزه&zwnj;های اخلاقی می&zwnj;پردازد. یکی از مفاهیم برجسته در این اثر، مسئله تصمیم&zwnj;گیری و شیوه&zwnj;های حل مسئله در موقعیت&zwnj;های گوناگون زندگی است. این پژوهش با هدف بررسی نمودهای تصمیم&zwnj;گیری و پیامدهای آن در حکایت&zwnj;های سندبادنامه انجام شده است. روش پژوهش توصیفی ـ تحلیلی است و داده&zwnj;ها با استخراج شواهد داستانی از متن اثر و تحلیل آن&zwnj;ها در چارچوب مراحل حل مسئله و مهارت تصمیم&zwnj;گیری بررسی شده&zwnj;اند. نتایج پژوهش نشان می&zwnj;دهد که بسیاری از روایت&zwnj;های سندبادنامه بر پایه موقعیت&zwnj;های مسئله&zwnj;محور شکل گرفته&zwnj;اند و شخصیت&zwnj;ها ناچارند برای رهایی از بحران&zwnj;ها، راهکارهایی بیابند و تصمیم&zwnj;هایی اتخاذ کنند. در این فرایند، مراحلی همچون تشخیص مسئله، گردآوری اطلاعات، طرح راه&zwnj;حل&zwnj;ها، ارزیابی گزینه&zwnj;ها و اجرای تصمیم در رفتار شخصیت&zwnj;ها قابل مشاهده است. همچنین تحلیل حکایت&zwnj;ها نشان می&zwnj;دهد که عوامل مختلفی مانند خرد، تجربه، جایگاه اجتماعی و قدرت در کیفیت تصمیم&zwnj;گیری شخصیت&zwnj;ها تأثیرگذار است. تصمیم&zwnj;های سنجیده و مبتنی بر خرد غالباً به پیامدهای مثبت و رهایی از بحران می&zwnj;انجامد، در حالی که تصمیم&zwnj;های شتاب&zwnj;زده یا نادرست زمینه&zwnj;ساز مشکلات و پیامدهای منفی می&zwnj;شود. از سوی دیگر، تصمیم&zwnj;های شخصیت&zwnj;ها نقش مهمی در پیشبرد روایت و شکل&zwnj;گیری گره&zwnj;های داستانی دارند و بسیاری از تحولات داستان نتیجه مستقیم انتخاب&zwnj;های آنان است. بر این اساس، می&zwnj;توان گفت سندبادنامه افزون بر ارزش ادبی و روایی، بازتاب&zwnj;دهنده الگوهایی از تفکر، تدبیر و تصمیم&zwnj;گیری در فرهنگ ایرانی است و از طریق حکایت&zwnj;های خود مخاطب را به تأمل در پیامدهای انتخاب&zwnj;ها و اهمیت خردورزی در مواجهه با مسائل زندگی فرا می&zwnj;خواند.</p>

<p>قرآن کریم به عنوان مهم&zwnj;ترین منبع تعالیم اسلامی، سرشار از آموزه&zwnj;های اخلاقی است. زبان اخلاقی قرآن که شامل اوامر و نواهی، تشویق&zwnj;ها و انذارها، و توصیف فضائل و رذائل است، نقش اساسی در شکل&zwnj;دهی به فرهنگ و تمدن اسلامی داشته است. بررسی تاریخی درک و تفسیر این زبان اخلاقی از قرن اول هجری تا قرن پنجم هجری نشان می&zwnj;دهد که برداشت مسلمانان از مفاهیم اخلاقی قرآن در طی این دوره دستخوش تحول بوده است. در قرن اول هجری، مسلمانان نخستین با سادگی و بی&zwnj;واسطگی با آیات اخلاقی مواجه می&zwnj;شدند و این آیات به صورت مستقیم در شکل&zwnj;گیری رفتار فردی و اجتماعی آنان اثر می&zwnj;گذاشت. به تدریج در قرون دوم و سوم هجری با ظهور مکاتب مختلف تفسیری ـ اعم از نقلی و عقلی ـ و پیدایش مباحث کلامی دربارۀ خوبی و بدی عقلی، تفسیر زبان اخلاقی قرآن عمق و پیچیدگی بیشتری پیدا کرد. در قرون چهارم و پنجم هجری نیز با توسعه تفاسیر کلاسیک و ورود اندیشه&zwnj;های فلسفی به حوزۀ علوم اسلامی، فهم زبان اخلاقی قرآن ابعاد جدیدی یافت؛ متکلمان و حکیمان مسلمان تلاش کردند نظام اخلاقی قرآن را به صورت استدلالی و نظام&zwnj;مند تبیین کنند. در این مقاله با روش توصیفی ـ تحلیلی، سیر تحول زبان اخلاقی قرآن در پنج قرن نخست اسلامی بررسی شده است. فرضیه مقاله آن است که زبان اخلاقی قرآن از حیث اصول بنیادین اخلاقی پایدار مانده، اما در سطح تفسیر، تعلیل و کاربرد تاریخی، از فهم مستقیم و عملی مسلمانان نخستین به سوی تحلیل&zwnj;های نقلی، کلامی، عقلی و فلسفی تحول یافته است. یافته&zwnj;ها نشان می&zwnj;دهد که اگرچه اصول بنیادین اخلاقی قرآن (مانند عدالت، صدق، امانت و عفو) در طول این دوران ثابت مانده، اما شیوۀ بیان و تفسیر این مفاهیم از شرح&zwnj;های سادۀ آغازین به تحلیل&zwnj;های عمیق&zwnj;تر عقلی و فلسفی تغییر یافته است. این تحول تحت تأثیر عوامل گوناگون فکری، فرهنگی و اجتماعی رخ داده، هرچند پیوستگی تعالیم اخلاقی قرآن در بطن سنت اسلامی حفظ شده است. در پایان، ضمن جمع&zwnj;بندی روند تطور زبان اخلاقی قرآن، به پایداری نسبی معناهای اخلاقی در عین انعطاف&zwnj;پذیری تفاسیر اشاره شده و پیشنهادهایی برای پژوهش&zwnj;های آینده در زمینۀ زبان اخلاقی و تأثیرات آن بر تمدن اسلامی ارائه گردیده است. نوآوری پژوهش در پیوند دادن تحلیل زبانی، تاریخ تفسیر و فلسفه اخلاق اسلامی برای توضیح پویایی و پایداری هم&zwnj;زمان زبان اخلاقی قرآن است.</p>