<p>این پژوهش با هدف ارائه الگوی روایت رسانه&zwnj;ای جنگ رمضان در رسانه&zwnj;های بیگانه و با مطالعه موردی شبکه ایران اینترنشنال انجام شده است. روش پژوهش کیفی و مبتنی بر تحلیل مضمون بوده و داده&zwnj;ها از طریق مصاحبه&zwnj;های نیمه&zwnj;ساختاریافته با15 نفر از خبرگان حوزه رسانه و ارتباطات و علوم سیاسی گردآوری شده است. یافته&zwnj;ها نشان می&zwnj;دهد که روایت رسانه&zwnj;ای جنگ رمضان در رسانه&zwnj;های بیگانه نتیجه تعامل پیچیده میان راهبردهای رسانه&zwnj;ای، محدودیت&zwnj;های حرفه&zwnj;ای و شرایط زمینه&zwnj;ای است. پیشران&zwnj;هایی مانند چارچوب&zwnj;بندی خبری، رقابت رسانه&zwnj;ای و تلاش برای جلب توجه مخاطب، رسانه&zwnj;ها را به سمت تولید روایت&zwnj;هایی سوق می&zwnj;دهد که بتوانند بیشترین اثرگذاری را بر افکار عمومی داشته باشند. در مقابل، چالش&zwnj;هایی نظیر محدودیت دسترسی به اطلاعات میدانی، فشار برای انتشار سریع خبر و دشواری در راستی&zwnj;آزمایی داده&zwnj;ها می&zwnj;تواند بر دقت و کیفیت این روایت&zwnj;ها تأثیر بگذارد. علاوه بر این، عوامل مداخله&zwnj;گر شامل شرایط سیاسی و اقتصادی، زمینه&zwnj;های فرهنگی مخاطبان و سیاست&zwnj;های تحریریه رسانه&zwnj;ها نیز در شکل&zwnj;گیری و جهت&zwnj;گیری روایت&zwnj;ها نقش دارند. در نهایت، پیامدهای این فرایند در سطوح مختلف شناختی، نگرشی، اجتماعی و حتی سیاسی قابل مشاهده است؛ به&zwnj;گونه&zwnj;ای که روایت&zwnj;های رسانه&zwnj;ای نه&zwnj;تنها بر درک مخاطبان از جنگ اثر می&zwnj;گذارند، بلکه می&zwnj;توانند بر شکل&zwnj;گیری نگرش&zwnj;ها، گفت&zwnj;وگوهای اجتماعی و جهت&zwnj;گیری&zwnj;های افکار عمومی نیز تأثیرگذار باشند. این یافته&zwnj;ها نشان می&zwnj;دهد که تحلیل روایت رسانه&zwnj;ای جنگ نیازمند توجه همزمان به ساختار رسانه، شرایط محیطی و نحوه دریافت و تفسیر مخاطبان است.</p>

<p>رفق و مدارا )تساهل و تسامح) از امور اخلاقی و تربیتی می باشد و در زندگی افراد جامعه اهمیت به سزایی دارد و در بعد سیاسی و حکومتی در مقام حاکم الهی ضرورت دارد که اخلاق حکومتی در عمل نسبت به افراد جامعه به گونه ای باشد که در عین تبعیت از منش و روش حاکم الهی نسبت به وی و دستوراتش افراد جامعه گرایش داشته باشند و با علاقه تمام از دستورات وی تبعیت کنند و از آنجا که اولین حاکم اسلامی پیامبر اکرم)ص) می&zwnj;باشد ضرورت دارد که مبحث رفق و مدارا و تساهل و تسامح و قاطعیت و عدم سازشکاری در نظر پیامبر مورد بررسی دقیق تری قرار گیرد که در این مقاله به این موضوعات پرداخته ایم.</p>

<p>همواره گمان میرفت که عنوان مغرب&zwnj;زمین برای آنستکه خورشید در آن ناپدید میشود و جهان را از نعمت و لذت روشنایی محروم میسازد، اما امروز و تا حدودی تاریخ و روزگار گذشتۀ جهان، بر همه روشن نموده که این بخش از جهان مادی همواره با ظلمت آشنایی و آشتی داشته و دورانهایی فراوان را از اخلاق و آیین صلح و دوستی و نیکوکاری دور بوده و با آن سر جنگ داشته و عمر خود را بیشتر در ظلمت فساد و جنگ و خرابی گذرانده است. حتی با وجود پاره&zwnj;یی کوتاه از زمان، که حکما و دانشمندان اندکی را در خود پذیرا بوده، اما مغرب&zwnj;زمین تمام عمر طبیعی خود را با فساد و جهل و کشتار بسر کرده است. اقوام و طوایفی ـ&zwnj;مانند سِلتها، گُتها و اقوام فرعی درون آنها&zwnj;ـ که از اطراف جهان به مغرب&zwnj;زمین وارد و بر آن مسلط شدند و حکومتهایی معروف را تشکیل دادند، عمر حکومتی خود بر آن سرزمین را با جنگ و حمله و خونریزی آغاز نمودند و با جنگ و نابودگری از تاریخ حذف شدند! اگر هم اندکی دانش و حکمت و آبادگری در این حکومتها یافت میشد، میراثی بود که از مشرق&zwnj;زمین ـ بویژه ایران&zwnj;زمین ـ به&zwnj;ارث برده بودند و شاید اندکی بر آن افزوده&zwnj;اند. سلطه &laquo;ویزی گُتها&raquo; بر اندلس (اسپانیای مسلمان) و دست یافتن آنها به کتابخانه معروف مسلمانان و ترجمۀ آن به زبان لاتین در رُم و فرانسه سبب شد دریچه&zwnj;یی از معارف اسلامی برای آنها باز شود و تعدادی اندک، راه پژوهش را دنبال و در دانش و حتی صنعت پیشرفت کنند و راه تمدن شرقی را در پیش گیرند و بر اثر این بیداری، که از برکت مسلمین بود، گاهی از مردم خواب&zwnj;رفتۀ مشرق&zwnj;زمین پیشی گیرند. اما این یک روی ورق است؛ بشری که ذات وحشی داشت و بظاهر ادای تمدن را درمی&zwnj;آورد، در روی دیگر ورق، ناگزیر گهگاه چهرة ظلمانی خود را آشکار میسازد. تاریخ قرون اخیر اروپا نشان میدهد که مغرب&zwnj;نشینان به اقتضای فرهنگ خود، حاضر نبوده&zwnj;اند خیر را بر شر و صلح را بر جنگ و فساد ترجیح دهند و ناگزیر، جنگ در بیشتر مقاطع زمانی در غرب دایر بوده است. در روزگار ما، صدرنشین مغربیان، ایالات متحده آمریکاست، که با قتل و جنایت بر سرزمین تاریخی آمریکا و تمدنهای بومی مایا و اینکاها مسلط شدند و همواره منشأ جنگ و فساد و تخریب و استثمار بوده&zwnj;اند. قرن معاصر نیز پر است از جنگ و خونریزی و بهره&zwnj;کشی از مظلومین جهان در شرق و غرب بوسیلة همین آمریکا. جنگ رمضان امسال آمریکا و سگ درندۀ آن، یعنی حکومت غاصبان فلسطین، و جنگ دوازده&zwnj;روزۀ پیش از آن در جمهوری اسلامی ایران نیز نمایش یکی از آثار پلیدی ذاتی آمریکای غرب&zwnj;نشین بود که خرابیها و کشتار بیگناهان بسیار ببار آورد. از آن جمله است بمباران مدرسه کودکان در میناب و کشتن بیش از یکصد و هفتاد کودک بیگناه در حال تحصیل در مدرسه؛ جنایتی که جز از آمریکا و حکومت غاصبان فلسطین برنمی&zwnj;آید و جهان را از این پلیدی و پستی مشتی انسان&zwnj;نمای وحشی، شگفت زده کرد.</p>

<p>نظام&zwnj;های آموزشی ایران و آمریکا با وجود تفاوت&zwnj;های ساختاری و فرهنگی، هر یک به &zwnj;دنبال پرورش شهروندان توانمند هستند، اما چالش&zwnj;هایی در زمینه عدالت و کیفیت آموزشی با آن&zwnj;ها همراه است. نظام آموزشی ایران به&zwnj;طور عمده متمرکز است و بر اساس برنامه&zwnj;های درسی واحد و ارزشیابی سراسری فعالیت می&zwnj;کند. این رویکرد، به ویژه در ایجاد نابرابری&zwnj;های آموزشی و محدودیت منابع مشهود است. در مقابل، نظام آموزشی آمریکا، غیرمتمرکز بوده و هر ایالت در تعیین محتوا و استانداردها آزادی عمل دارد. این فرآیند به &zwnj;واسطه وابستگی به مالیات&zwnj;های محلی باعث بروز تفاوت&zwnj;های چشمگیری در کیفیت آموزشی شده استشیوه&zwnj;های سنجش نیز در هر دو نظام بسیار متفاوت است. در ایران، آزمون&zwnj;ها به&zwnj; ویژه کنکور، محور اصلی سنجش بوده و دانش&zwnj;آموزان تحت فشار زیادی برای قبولی در این آزمون&zwnj;ها قرار دارند. در مقابل، نظام آموزشی آمریکا بر مهارت&zwnj;آموزی و تنوع در روش&zwnj;های سنجش تأکید بیشتری دارد، که می&zwnj;تواند به ارتقاء پویایی آموزشی کمک کنددر نهایت، علیرغم این تفاوت&zwnj;ها، هدف هر دو نظام، پرورش نسل&zwnj;های آینده و تأمین نیازهای آموزشی جامعه است. هر دو نظام به &zwnj;نوعی با چالش&zwnj;های مشابهی در زمینه عدالت آموزشی مواجه هستند و باید در تلاش برای برطرف کردن این نابرابری&zwnj;ها و ارتقاء کیفیت آموزشی حرکت کنند. .</p>

<p>&laquo;قربانی&raquo; به&zwnj;مثابه شکرگزاری منحصر به ادیان ابراهیمی نبوده بلکه امری عام و مرسوم در میان ادیان الاهی و غیرالاهی بوده و همواره به&zwnj;عنوان آیینی مهم در همه ادیان وجود داشته. پیروان این ادیان از طریق قربانی کردن، احترام و شکر خود را نسبت به خدا ابراز می&zwnj;کردند و عقیده داشتند که تنها خدا، سرور همه و سرچشمه واقعی مقام دنیا و شایسته سپاسگزاری است. این پژوهش نشان داد که در یهودیت قربانی عبادتی مستقل و مهم محسوب می&zwnj;شود. چنانچه تنخ قربانی را اولین عبادت و قربانگاه را اولین عبادتگاه معرفی می&zwnj;نماید. در مسیحیت و عهد جدید قربانی منسوخ&zwnj;شده و قربانی با فداکاری عیسی&zwnj;مسیح مصادف می&zwnj;شود. به&zwnj;طوری&zwnj;که او هم قربانی، هم قربانگاه و هم قربانی&zwnj;کننده شمرده می&not;شود. اسلام قربانی را ضمن مناسک حج و یکی از اعمال واجب و برای غیرحاجیان امری مستحب برای شکرگزاری اعلام می&zwnj;کند. مهم&zwnj;ترین تفاوت عهدین و قرآن در قربانی تفاوت در نوع نگاه به قربانی است.</p>