جایگاه قرارداد مشارکت در ساخت در نظام حقوقی ایران و تأثیر آن بر تعهدات طرفین در برابر خریداران ثالث
الموضوعات :نرجس خان والی 1 , سید علی جبار گلباغی ماسوله 2
1 - دانشجوکارشناس ارشد حقوق خصوصی، گروه حقوق، موسسه آموزش عالی احرار، رشت، ایران.
2 - استادیار گروه فقه و حقوق، دانشکده علوم انسانی، واحد لاهیجان، دانشگاه آزاد اسلامی، لاهیجان، ایران.
الکلمات المفتاحية: قرارداد مشارکت در ساخت, خریدار ثالث, نسبی بودن قراردادها, قانون الزام به ثبت رسمی معاملات, مسئولیت تضامنی.,
ملخص المقالة :
قرارداد مشارکت در ساخت علیرغم رواج گسترده در پروژههای عمرانی ایران، از نظر ماهیت حقوقی در میان عقود معین و نامعین همچنان مبهم است. این ابهام هنگامی تشدید میشود که سازنده بخشی از واحدها را به خریداران ثالث پیشفروش میکند و متعاقباً قرارداد اصلی مشارکت با اختلال مواجه میگردد. در این پژوهش که به روش کتابخانهای و تحلیلی انجام شده، دو سؤال اساسی دنبال میشود: نخست آنکه آیا ماهیت قرارداد مشارکت به خودی خود تعهدی برای مالک در برابر خریداران ثالث ایجاد میکند یا خیر؟ فرضیه مقاله بر آن است که اصل نسبی بودن قراردادها حاکم بوده و مسئولیت اولیه متوجه سازنده است، مگر آنکه شرط وکالت یا نایبی ضمن عقد احراز گردد. دوم آنکه قانون الزام به ثبت رسمی معاملات اموال غیرمنقول چه تأثیری بر این تعهدات دارد؟ یافتهها نشان میدهد این قانون گرچه امنیت ثبتی را افزایش داده، در ماهیت روابط سهوجهی تحول اساسی ایجاد نکرده و کماکان نیاز به اصلاح قانون پیشفروش ساختمان و شفافسازی مسئولیت تضامنی مالک و سازنده احساس میشود.
