مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوری دوفصلنامه پژوهشنامه حقوق خصوصی احرار 2821-2703 6 12 2026 3 8 A Comparative Analysis of Silence as Legal Conduct in Pre‑Contractual Negotiations: A Novel Approach Based on Good Faith and Legitimate Reliance تحلیل تطبیقی سکوت به‌عنوان رفتار حقوقی در مذاکرات پیش‌قراردادی؛ رویکردی نوین مبتنی بر حسن نیت و اعتماد مشروع 106 120 fa محمدرضا مرزبان مقدم دانشجوکارشناس ارشد حقوق خصوصی، گروه حقوق، موسسه آموزش عالی احرار، رشت، ایران. امین نجفیان استادیار فقه و مبانی حقوق اسلامی،گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی،دانشکده علوم انسانی، دانشگاه علوم اسلامی شهید محلاتی، قم، ایران. فاطمه شدهان عضو هیات علمی حقوق بین الملل عمومی، گروه حقوق، دانشکده علوم نسانی،دانشگاه بغداد،بغداد،عراق 2025 2 8 <p>Silence in pre‑contractual negotiations is one of the challenging concepts in contract law that may give rise to various legal consequences. Although in the traditional view silence is regarded as the absence of will, in today’s complex legal relationships it may sometimes be analyzed as an effective form of legal conduct. The aim of this research is to examine the position of silence in pre‑contractual negotiations with an emphasis on the principles of good faith and legitimate reliance, and to provide a comparative analysis of this concept in Iranian law and some other legal systems, particularly the laws of France and Germany.The research method in this study is doctrinal–comparative. Accordingly, the theoretical foundations of silence in the stage of pre‑contractual negotiations are first explained through the use of library sources, legal doctrine, and statutory texts. Subsequently, through a comparative approach, the legal systems of Iran, France, and Germany are examined and compared. Within this framework, the main focus is on the conceptual analysis of legal rules and the manner of their interpretation in different legal contexts.The findings of the research indicate that silence in pre‑contractual negotiations is not always without legal effect, and under certain circumstances—such as the existence of custom, a duty to disclose information, the creation of legitimate reliance, and the breach of good faith—it may give rise to pre‑contractual liability. The comparative analysis also demonstrates that in some legal systems silence at the pre‑contractual stage is regarded as a breach of pre‑contractual obligations and specific legal consequences are attributed to it.Finally, this research concludes that analyzing silence as a form of legal conduct can contribute to greater transparency, strengthen legal certainty, and reduce contractual disputes. It is therefore suggested that Iranian law, by drawing on comparative legal experiences, provide clearer criteria for evaluating the legal effects of silence in pre‑contractual negotiations.</p> <p>سکوت در مذاکرات پیش&zwnj;قراردادی یکی از مفاهیم چالش&zwnj;برانگیز در حقوق قراردادهاست که می&zwnj;تواند آثار حقوقی متعددی به دنبال داشته باشد. اگرچه در نگاه سنتی، سکوت به&zwnj;عنوان فقدان اراده تلقی می&zwnj;شود، اما در روابط حقوقی پیچیده امروزی، این سکوت گاه می&zwnj;تواند به&zwnj;منزله یک رفتار حقوقی مؤثر تحلیل شود. هدف این پژوهش بررسی جایگاه سکوت در مذاکرات پیش&zwnj;قراردادی با تأکید بر اصول حسن نیت و اعتماد مشروع و تحلیل تطبیقی آن در حقوق ایران و برخی نظام&zwnj;های حقوقی دیگر، به&zwnj;ویژه حقوق فرانسه و آلمان است.روش مطالعه در این پژوهش، دکترینال–تطبیقی است. بدین معنا که ابتدا با بهره&zwnj;گیری از منابع کتابخانه&zwnj;ای، دکترین حقوقی و متون قانونی، مبانی نظری سکوت در مرحله مذاکرات پیش&zwnj;قراردادی تبیین شده و سپس با رویکردی تطبیقی، نظام&zwnj;های حقوقی ایران، فرانسه و آلمان مورد بررسی و مقایسه قرار گرفته&zwnj;اند. در این چارچوب، تمرکز اصلی بر تحلیل مفهومی قواعد حقوقی و شیوه&zwnj;ی تفسیر آن&zwnj;ها در بسترهای حقوقی متفاوت است.یافته&zwnj;های تحقیق نشان می&zwnj;دهد که سکوت در مذاکرات پیش&zwnj;قراردادی همواره بی&zwnj;اثر نیست و در شرایط خاص، مانند وجود عرف، تعهد به اطلاع&zwnj;رسانی، ایجاد اعتماد مشروع و نقض حسن نیت، می&zwnj;تواند منشأ مسئولیت پیش&zwnj;قراردادی گردد. همچنین بررسی تطبیقی بیانگر آن است که در برخی نظام&zwnj;های حقوقی، سکوت در مرحله پیش&zwnj;قراردادی به&zwnj;عنوان نقض تعهدات پیش&zwnj;قراردادی تلقی شده و برای آن آثار حقوقی مشخصی در نظر گرفته می&zwnj;شود.در نهایت، این پژوهش نتیجه می&zwnj;گیرد که تحلیل سکوت به&zwnj;عنوان رفتار حقوقی، می&zwnj;تواند به افزایش شفافیت، تقویت امنیت حقوقی و کاهش اختلافات قراردادی کمک کند و پیشنهاد می&zwnj;شود حقوق ایران با بهره&zwnj;گیری از تجارب حقوق تطبیقی، معیارهای مشخص&zwnj;تری برای ارزیابی آثار سکوت در مذاکرات پیش&zwnj;قراردادی ارائه دهد.</p>

http://law.ahrar.ac.ir/fa/Article/Download/53283