مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوری فصلنامه پژوهش‌های اخلاقی (انجمن معارف اسلامی ایران) 2383-3279 7 25 2016 6 21 Moderation and it's role in security’s Soul in Plato خویشتن‌داری و نقش آن در آرامش نفس از منظر افلاطون 111 128 fa مریم سلطانی کوهانستانی دانشگاه محقق اردبیلی 2017 8 11 This study, in order to solve the problem of unrest and anxiety of modern man, leaning on Plato's views, shows that Including ways to gain the Psychological security is man’s persist on virtues that moderation is headed. Plato after drawing of human dignity in being as rational’s being and based in network of Ideas kinship, analysis understanding’s folk of moderation and rethinking it. According to him, the public perception of the concept of moderation in the sense of self- control, in addition to inherent contradiction of its own and function only personal,lead to camouflage the real reason, because moderation is the result of the systematic and harmonious soul of the rule of the reason over force condemned achieved and thereby directed a person to stability in soul and immunity and resistance against all kinds of emotional and provides in this way comfort her.So according to Plato, inner peace is based on internal issue and always manifestation on order of soul. Accordingly, it can be said, the most important factor of unrest contemporary human is epistemological crisis of himself and his inner power. Therefore, to solve the crisis, should be reminds him divine nature of the soul and the ruling order of it, which is, formulated in the philosophy of Plato the virtue of moderation پژوهش حاضر درجهت حل معضل ناآرامی و اضطراب انسان معاصر، با تکیه بر آرای افلاطون، نشان می‌دهد، ازجمله راه‌های تحقق آرامش نفس، پای‌بندیِ آدمی به فضايل و در رأس آنها خویشتن‌داری است. افلاطون پس از ترسیم منزلت انسان در هستی به عنوان موجودی بهره‌مند از قوه‌ی عاقله و مستقر در شبکه‌ی خویشاوندی مثل، به تحلیل و نقد درک عامیانه‌ی خویشتن‌داری پرداخته و آن را بازاندیشی می‌کند. به زعم او، برداشت عامه از مفهوم خویشتن‌داری در معنای مالکیت فرد بر نفس خویش، ضمن تناقض ذاتی و کارکرد صرفاً شخصی آن، به استتار عملکرد واقعی عقل می‌انجامد؛ زیرا خویشتن‌داری همان نظام‌مندی و هارمونی نفس است که در نتیجه‌ی حاکمیت عقل بر قوای محکوم نفس حاصل شده و بدین وسیله فرد را به ثبات نفس و نوعی مصونیت و استقامت دربرابر انواع هیجانات سوق داده، آرامش او را تأمین می‌کند. ازاین‌رو به زعم افلاطون، آرامش آدمی بر امری درونی استوار است و همواره در نظم حاکم بر نفس تعیّن می‌یابد. براین اساس می‌توان گفت، مهم‌ترین عامل ناآرامی انسان معاصر، بحران معرفتی او از خود و نیروی درونی خویش است؛ فلذا برای حل این بحران، باید ماهیت الهی نفس و نظم حاکم بر آن را به او یادآوری کرد؛ امری که در فلسفه‌ی افلاطون در فضیلت خویشتن‌داری، صورت‌بندی می‌شود http://akhlagh.saminatech.ir/fa/Article/Download/16569