مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوری تاریخ فلسفه 2008-9589 16 2 2026 2 21 Challenges of Cultural Relativism in Oswald Spengler’s History-Oriented Thought چالشهای نسبی‌گرایی فرهنگی در اندیشه تاریخ‌محور اسوالد اشپنگلر 5 26 fa رضا گندمی نصرآبادی دانشگاه تهران 2025 12 7 <p style="direction: ltr;">Spengler places great emphasis on the uniqueness of cultures in the comparative morphology of cultures. From his perspective, cultures are independent and self-sufficient because each culture possesses a specific spirit and symbol, and its reflections can be observed in religion, politics, economics, and art. In other words, each culture has its own birth, death, growth and, generally, its own laws. Consequently, cultures exist in isolation, and their comparison is impossible. Accordingly, he considered most comparisons superficial, illusory, and baseless. On the other hand, cultures, like any organic and living entity, inevitably go through similar stages of birth, youth, old age, and death and decline. Precisely because of this, any stage of a culture's development can be compared with a similar stage of another culture because &ldquo;contemporaneity&rdquo; here means being at the same stage, not being synchronous. In other words, emphasizing the self-sufficiency of cultures means opposing any systemization and universal law, as well as accepting the relativity and incomparability of cultures. Conversely, the comparative morphology of cultures implies an acknowledgement of a trans-historical and trans-cultural law applicable to all cultures. Some have referred to this contradiction as the paradox of comparison and have tried to resolve it in some way. In this paper, in addition to clarifying the two aforementioned viewpoints, an attempt has been made to find a common ground and reconciliation between them, rather than sacrificing one for the other.</p> <p>اشپنگلر در ریخت&zwnj;شناسی تطبیقی فرهنگها بر منحصر بفرد بودن فرهنگها تأکید زیاد دارد. از دیدگاه او، فرهنگها مستقل و خودبسنده&zwnj;اند، زیرا هر فرهنگ دارای روح و نماد خاص است و بازتابهای آن را میتوان در دین، سیاست، اقتصاد و هنر مشاهده کرد؛ بعبارت دیگر، هر فرهنگ تولد، مرگ، رشد و بطور کلی، قوانین خاص خود را دارد. درنتیجه، فرهنگها در عزلت بسر میبرند و امکان مقایسۀ آنها منتفی است. بر این اساس، او بیشتر مقایسه&zwnj;ها را سطحی، موهوم و بیپایه میدانست. از سوی دیگر، فرهنگها همچون هر موجودی ارگانیک و زنده&zwnj;اند و ناگزیر مراحل مشابه تولد، جوانی، پیری و مرگ و زوال را طی میکنند. درست از همین حیث، میتوان هر مرحله&zwnj;یی از رشد یک فرهنگ را با مرحلۀ مشابه فرهنگ دیگر مقایسه کرد، زیرا &laquo;معاصرت&raquo; در اینجا بمعنای هم مرحله بودن دو فرهنگ است، نه همزمانی آنها. بعبارت دیگر، تأکید بر خودبسندگی فرهنگها بمعنای مخالفت با هرگونه نظامسازی و قانون فراگیر، و نیز قبول نسبیت و قیاس&zwnj;ناپذیری فرهنگهاست و در مقابل، طرح ریخت&zwnj;شناسی تطبیقی فرهنگها، بمعنای اذعان به یک قانون فراتاریخی و فرافرهنگی صادق دربارۀ همۀ فرهنگهاست. عده&zwnj;یی از این تعارض با عنوان پارادوکس تطبیقی یاد کرده&zwnj;اند و کوشیده&zwnj;اند بنحوی آن را رفع نمایند. در این مقاله، افزون بر تنقیح دو دیدگاه فوق، تلاش شده بجای به مسلخ بردن یکی از آن&zwnj;دو بنفع دیگری، وجه جمع و توفیقی بین آنها پیدا شود.</p> http://hop.mullasadra.org/en/Article/Download/52383