مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوری دو فصلنامه فلسفه تربیت 2538-2802 2 10 2025 10 4 From Wandering Art to Social and Transformative Art: A Perspective on Teacher Art Education in Light of Maxine Greene's Educational Philosophy از هنر سرگردان به سوی هنر اجتماعی و تحول‌آفرین: چشم‌انداز تربیت هنری معلمان با نظر به فلسفه تربیتی ماکسین گرینی 77 99 10.61882/pesi.49251.2.10.77 fa صادق کشاورزیان تهران خسرو باقری دانشگاه نیو ساوت ولز استرالیا محمود مهرمحمدی برنامه ریزی درسی و آموزش، دانشگاه کالیفرنیای جنوبی، لوس آنجلس، آمریکا 1366 نرگس سادات سجادیه دانشگاه تهران افسانه عبدلی دانشگاه فردوسی مهشد 2025 2 23 Art education for Iran’s teachers in the schooling system—and the lack of a fitting philosophical foundation for it—remains problematic. Using an analytical–inferential method, this study examines Maxine Greene’s works to outline a perspective for art education for Iran’s teachers. The analysis shows that art can play three core roles in education: first, in the cognitive domain, it opens new horizons and cultivates the social imagination; second, in the moral domain, it fosters wide-awakeness, sensitivity to the situation of the other, and intersubjectivity; and third, in the practical domain, it provides a basis for social action and engagement in transforming the prevailing conditions. On this basis, an arts-centered curriculum should rest on sustained interaction among a philosophy of education, aesthetic experience, and moral responsibility. The practical implication is that teachers, grounded in such a foundation, can design transformative learning opportunities. Future research can investigate mechanisms for translating this philosophical outlook into teacher-education programs and into educational and curricular strategies. تربیت هنری معلمان در نظام آموزشی ایران و نبودِ مبانی فلسفه تربیتی متناسب با آن هنوز مسئله&zwnj;دار است. این پژوهش با روش تحلیلی ـ استنتاجی، آثار ماکسین گرینی را واکاوی می&zwnj;کند تا چشم&zwnj;اندازی برای تربیت هنری معلمان ایرانی عرضه کند. تحلیل دیدگاه گرینی نشان می&zwnj;دهد که هنر در تربیت می&zwnj;تواند سه نقش اساسی ایفا کند: نخست، در ساحت شناختی، زمینه&zwnj;ساز گشودن افق&zwnj;های نو و پرورش تخیل اجتماعی است؛ دوم، در ساحت اخلاقی، موجب بیداری گسترده، حساسیت به وضعیت دیگری و ایجاد بیناذهنیت می&zwnj;شود؛ و سوم، در ساحت عملی و کنشی، هنر بستر اقدام اجتماعی و درگیرشدن در تغییر وضعیت موجود را فراهم می&zwnj;آورد. بر اساس این کارکردها، برنامه درسی هنرمحور باید بر تعامل مستمر میان فلسفه تربیتی، تجربه زیباشناختی و مسئولیت اخلاقی استوار شود. پیامد عملی پژوهش آن است که معلمان می&zwnj;توانند با چنین بنیانی، موقعیت&zwnj;های یادگیریِ تحول&zwnj;آفرین طراحی کنند. همچنین، پژوهش&zwnj;های آینده می&zwnj;توانند به بررسی سازوکارهای بازگردانِ این چشم&zwnj;انداز فلسفی به برنامه&zwnj;های تربیتی و راهبردهای آموزشی و برنامه&zwnj;درسی بپردازند.

http://pesi.saminatech.ir/en/Article/Download/49251