موسسه آموزش عالی فاطمیه شیراز پژوهش های میان رشته ای زنان 2783-1175 6 1 2024 8 26 The Effectiveness of Narrative Therapy on Weight Self-stigma and Psychological Well-being of Women with Obesity اثربخشی روایت‌درمانی بر خود-انگ‌زنی وزنی و سلامت روان‌شناختی زنان مبتلا به چاقی 71 84 fa معصومه غواصی هریس موسسه آموزش عالی نبی اکرم (ص)، تبریز فرناز حسینی موسسه آموزش عالی نبی اکرم (ص)، تبریز هادی اکبری نژاد وسسه آموزش عالی نبی اکرم، تبریز 2024 1 1 <p>This study aimed to determine the effectiveness of narrative therapy on weight self-stigma and the psychological well-being of women with obesity. This research method employed was semi-experimental with a pretest-posttest and follow-up with a control group design. The statistical population of the study included all women with obesity visiting specialists and clinics for obesity and nutrition in Tabriz in 1402 (Shamsi). In total, 30 participants were selected through convenience sampling and randomly divided into two groups: experimental and control (15 people each). The experimental group received specialized therapy in 8 sessions lasting 1.5 hours each, while the control group did not receive any treatment. Both groups responded the Lilis &amp; et al's weight self-stigma and Goldberg's general health questionnaires before, after, and 3 months after the intervention. Data were analyzed using repeated measures analysis of variance (ANOVA). The results showed that compared to the control group at the post-test, narrative therapy caused a decrease in weight self-stigma and an increase in psychological health. The effects of narrative therapy on weight self-stigma and psychological well-being remained stable at the follow-up stage. Narrative therapy likely contributes to improving weight self-stigma and psychological well-being in women with obesity.</p> <p>پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی روایت&zwnj;درمانی بر خود-انگ&zwnj;زنی وزنی و سلامت روان&zwnj;شناختی زنان مبتلا به چاقی صورت گرفت. روش پژوهش حاضر نیمه&not;آزمایشی با طرح پیش&zwnj;آزمون- پس&zwnj;آزمون و پیگری با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل کليه زنان مبتلا به چاقی مراجعه&zwnj;کننده به متخصصین و کلینیک&zwnj;های چاقی و تغذیه شهر تبریز &zwnj;در سال 1402 بود. 30 نفر با روش نمونه&not;گیری در دسترس انتخاب و به&zwnj;طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر کدام 15 نفر) قرار گرفتند. گروه آزمایش درمان مختص گروه خود را در 8 جلسه 5/1 ساعته دریافت کردند؛ گروه کنترل هیچ درمانی را دریافت نکردند. هر دو گروه، پیش، پس و 3 ماه پس از مداخله به &zwnj;پرسشنامه&zwnj;های خود-انگ&zwnj;زنی وزنی لیلیس و همکاران و سلامت عمومی گلدبرگ پاسخ دادند. داده&not;ها توسط آزمون تحلیل واریانس با اندازه-گیری مکرر تجزیه&zwnj;وتحلیل شدند. نتایج نشان داد که روایت&zwnj;درمانی در مقایسه با گروه کنترل، در پس&not;آزمون، سبب کاهش خود-انگ&zwnj;زنی وزنی و افزایش سلامت روان&zwnj;شناختی شد. در مرحله پیگیری، اثر روایت&zwnj;درمانی بر خود-انگ&zwnj;زنی وزنی و سلامت روان&zwnj;شناختی ماندگار بود. روایت&zwnj;درمانی به احتمال زیاد می&zwnj;تواند سبب بهبود خود-انگ&zwnj;زنی وزنی و سلامت روان&zwnj;شناختی زنان مبتلا به چاقی شود.</p> http://wir.fatemiyehshiraz.ac.ir/en/Article/Download/47783