مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوری دوفصلنامه پژوهشنامه حقوق خصوصی احرار 2821-2703 6 11 2026 3 7 Analysis of Preventive Policies in Iranian Law Regarding Parental Responsibility for Children's Digital Mental Health تحلیل سیاست‌های پیشگیرانه در حقوق ایران درباره مسئولیت والدین نسبت به سلامت روان دیجیتال فرزندان 132 151 fa مهر انگیز رکابدار دانشجوکارشناس ارشد حقوق خصوصی، گروه حقوق، موسسه آموزش عالی احرار، رشت، ایران. کاظم خسروی استادیار حقوق جزا و جرم شناسی، گروه حقوق، دانشکده علوم نسانی، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران. 2025 1 4 <p>Digital mental health of children has become one of the fundamental challenges for legal systems and policy-making in recent decades. The proliferation of digital technologies and the significant presence of children and adolescents in online spaces have further intensified the importance of parental responsibility in ensuring their digital mental well-being. Using a descriptive-analytical method and based on document analysis, this paper examines the existing preventive policies in Iranian law and analyzes their effectiveness in mitigating psychological harms caused by cyberspace. The findings indicate that while higher-level documents and existing laws have sporadically addressed the role of parents and the necessity of protecting children online, no coherent and systematic framework based on a digital mental health approach has yet been established. The novelty of this research lies in proposing a three-dimensional model (legal, institutional, and cultural) to elucidate parental responsibility in this domain, along with legislative and institutional reform recommendations. The effectiveness of preventive policies necessitates designing a coordinated system among families, legislation, protective institutions, and technology to, while enhancing parental media literacy, prevent digital psychological harms in children and adolescents. Finally, the study offers solutions to enhance parental accountability and strengthen preventive policies.</p> <p>سلامت روان دیجیتال کودکان در دهه&zwnj;های اخیر به یکی از چالش&zwnj;های اساسی نظام&zwnj;های حقوقی و سیاست&zwnj;گذاری تبدیل شده است. گسترش فناوری&zwnj;های دیجیتال و حضور پررنگ کودکان و نوجوانان در فضای آنلاین، اهمیت مسئولیت&zwnj;پذیری والدین در تأمین سلامت روان دیجیتال آنان را دوچندان کرده است. این مقاله با روش توصیفی–تحلیلی و بر پایه مطالعه اسنادی، به بررسی سیاست&zwnj;های پیشگیرانه موجود در حقوق ایران و تحلیل اثربخشی آنها در کاهش آسیب&zwnj;های روانی ناشی از فضای مجازی می&zwnj;پردازد. یافته&zwnj;ها نشان می&zwnj;دهد اگرچه اسناد بالادستی و قوانین موجود به&zwnj;صورت پراکنده به نقش والدین و لزوم محافظت از کودکان در فضای مجازی پرداخته&zwnj;اند، اما هنوز چارچوبی منسجم و نظام&zwnj;مند مبتنی بر رویکرد سلامت روان دیجیتال تدوین نشده است. نوآوری پژوهش در ارائه مدلی سه&zwnj;بعدی (حقوقی، نهادی و فرهنگی) برای تبیین مسئولیت والدین در این حوزه و پیشنهاد اصلاحات تقنینی و نهادی است. اثربخشی سیاست&zwnj;های پیشگیرانه مستلزم طراحی یک سیستم هماهنگ بین خانواده، قانون، نهادهای حمایتی و فناوری است تا بتواند ضمن افزایش سواد رسانه&zwnj;ای والدین، از بروز آسیب&zwnj;های روانی دیجیتال در کودکان و نوجوانان جلوگیری کند. در نهایت، راهکارهایی برای ارتقای مسئولیت&zwnj;پذیری والدین و تقویت سیاست&zwnj;های پیشگیرانه ارائه شده است.</p>

http://law.ahrar.ac.ir/ar/Article/Download/53265