مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوری دو فصلنامه فلسفه تربیت 2538-2802 2 12 2026 8 24 Facilitator or Mediator? Rethinking the Meta-Challenge of Twenty-First-Century Education and Its Foundational Presuppositions تسهیل‍گر یا میانجی؛ درنگی در اَبَر چالش تربیتی قرن بیست و یکم و پیش فرض‍های آن fa رمضان برخورداری دانشگاه خوارزمی 2026 5 16 <p>In contemporary education, we encounter various challenges that can be transformed into problems and subsequently addressed through problem-solving processes. In contrast, there are challenges that more fundamentally shape the actions and dispositions of teachers and students. Amid these concerns, a central pedagogical question that arises in the present era is whether, within the triangle of student, teacher, and subject matter, the teacher ought to assume the role of a facilitator or a mediator. Each of these concepts carries its own underlying assumptions and presents distinct possibilities and limitations. For instance, the discourse of facilitation—largely inspired by the intellectual tradition of pragmatism—has become dominant in educational movements as the superstructure of a broader pedagogical paradigm. By contrast, the formation of the concept of mediation, with reference to the importance of culture, rests on a fundamental presupposition about human perfection and perfectibility, emphasizing the need to learn from humanity's finest achievements. A range of thinkers identified as philosophers of culture may be regarded as intellectual predecessors of this perspective. Within the presupposition of mediation—and the teacher as mediator—a form of continuity in individual experience, as well as a connection to a shared cultural heritage, is assumed. The present article seeks to examine the foundational elements of these two approaches, analyze the seemingly contradictory aspects of their coexistence, and explore how they might be coherently arranged in relation to educational aims.</p> <p>در تعلیم و تربیت معاصر انواعی از چالش&zwnj;ها داریم که می&zwnj;تواند تبدیل به مسئله شود و در نتیجه طی فرایند حل مسئله پاسخ&zwj; یابد. در مقابل چالش&zwnj;هایی وجود دارد که به&zwnj;نحو بنیادینی شکل&zwj;دهنده کنش و منش معلمان و شاگردان است. در این میانه پرسش اساسی تربیتی که در عصر حاضر رخ می&zwj;نماید این است که آیا معلم در مثلث شاگرد، معلم و موضوع یادگیری باید نقش تسهیل&zwj;گر داشته &zwnj;باشد یا نوعی نقش میانجی. هرکدام از این مفاهیم پیش فرض&zwnj;های خود را دارد و امکانات و محدودیت&zwnj;هایی پیش روی ما می&zwnj;نهد. به عنوان مثال گفتمان تسهیل&zwj;گری عمدتاً با الهام از سنت فکری پراگماتیسم در جنبش&zwj;های تربیتی به &zwnj;عنوان روبنای یک گفتمان کلان تربیتی غالب شده&zwnj;است. در تشکیل مفهوم میانجی&zwj;گری با ارجاع به اهمیت فرهنگ  به منزله میراث با نوعی تکیه&zwnj; بر پیش&zwnj;فرض اساسی کمال و کمال&zwnj;پذیری انسان بر آموختن بهترین دستاوردهای بشر تأکید می&zwnj;شود. مجموعه متفکرانی که به&zwnj;عنوان فیلسوف فرهنگ شناخته می&zwnj;شوند را می&zwnj;توان به&zwnj;عنوان پیشینه این تفکر  تلقی کرد و در تاریخ تربیت با مفهوم بیلدونگ پیوند نزدیکی می یابد. در پیش فرض میانجی&zwj;گری و معلم به منزله میانجی، نوعی پیوستگی در تجربیات فردی و نیز ارتباط با نوعی میراث نوعی مفروض است. در مقاله حاضر ضمن بررسی برخی از عناصر بنیادین این دو رویکرد وجوه تناقض نمای همبودی آنها و نحوه آرایش سازوار آنها برحسب مقاصد و اهداف تربیتی بررسی شود.</p>

http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/Download/53571